Department Department Department Department Department Department Department

Δημήτρης Παπαμαντέλλος (1935-2015)

Ημερομηνία Ανάρτησης: 20.05.2015

Ποτέ δεν φανταζόμουνα πόσο δύσκολο είναι να βρίσκομαι στην θέση αυτή και να απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό στο μέντορά μου, τον καθηγητή μου και πάνω από όλα το ΔΑΣΚΑΛΟ μου Δημήτρη Παπαμαντέλλο. Δεν θα του άρεσε να με βλέπει τώρα που κοιτάω τις σημειώσεις μου. Πάντα μου έλεγε: να είσαι αυθόρμητος, τα λόγια σου να είναι λόγια καρδιάς. Όμως η συγκίνησή της στιγμής είναι τόση που φοβάμαι μη τα χάσω και δεν ξέρω τι να πω.

Βρισκόμαστε εδώ αφενός ως μαθητές του, αφετέρου ως καθηγητές και θεσμικοί εκπρόσωποι του Πανεπιστημίου Πατρών, ο υποφαινόμενος με την ιδιότητα μου ως Αναπληρωτής Πρυτάνεως, ο Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής και ο Πρόεδρος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών για να εκφράσουμε την οδύνη μας για την απώλεια ενός ιδιαίτερου, καταξιωμένου, διεθνούς εμβέλειας, μέλους της κοινότητας μας και δάσκαλού μας. Ο Δημήτρης Παπαμαντέλλος, υπηρέτησε το Ίδρυμα μας ως καθηγητής και διευθυντής του εργαστηρίου Μεταλλογνωσίας. Επίσης ως πρόεδρος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών και ως Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής.

Η προσφορά του επεκτάθηκε και στις πολλές και ιδιαίτερα σημαντικές δημόσιες θέσεις που κατά καιρούς υπηρέτησε. Χαρακτηριστικό της ακεραιότητας του ήταν ότι ποτέ δεν επέτρεψε να επηρεαστεί ο χαρακτήρας του από τα αξιώματα. Παρέμεινε πάντα απλός, άμεσος, έντιμος, βαθιά ανθρώπινος με μια φρεσκάδα σκέψης που εντυπωσίαζε.

Θυμάμαι πρώτη φορά που τον συνάντησα, πάντα αντισυμβατικό, πρωτοποριακό και καινοτόμο, να μας διδάσκει κάτω από τα πεύκα που αφθονούν στην Πανεπιστημιούπολη. Όχι να κάνει διαλέξεις στο αμφιθέατρο από το podium. Ήταν το 1978. Μόλις ένα χρόνο πριν, το 1977 είχε επιστέψει στην Ελλάδα ως καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών από τη Γερμάνια όπου ζούσε εξόριστος κατά την διάρκεια της χούντας, αφήνοντας πίσω για χάρη της Πατρίδας μια λαμπρή καριέρα.

Ερχόταν στο Πανεπιστήμιο με ένα απλό 2CV που είχε κολλημένο στη πόρτα του ένα παπί. Με εντυπωσίασε η αμεσότητα του, η αγάπη του για το περιβάλλον και η δημοκρατική στάση του. Του ζήτησα να δουλέψω μαζί του και μου έκανε την τιμή όχι μόνο να με δεχτεί, αλλά και να με γνωρίσει στην οικογένεια του, να μοιραστεί μαζί μου το φαγητό του αλλά και στιγμές χαλάρωσης που είχαν σχέση κυρίως με μία αδυναμία του, την θάλασσα, όπως κολύμπι, ψάρεμα και ιστιοπλοΐα.

Από τότε άρχισε ένα κοινό και για πολλά χρόνια ταξίδι σε ρότες που χαράχτηκαν με γνώμονα την επιστημονική και κοινωνική εντιμότητα, τη βέλτιστη αξιοποίηση των φυσικών πόρων, του δημόσιου συμφέροντος και της προστασίας του περιβάλλοντος. Πιστός στις αρχές του για μια βιώσιμη βιομηχανία και στην αγάπη του για το περιβάλλον, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια κατά της ρύπανσης του Πατραϊκού κόλπου αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Χαρακτηριστικοί ήταν οι αγώνες για την αποτροπή δημιουργίας πετροχημικής βιομηχανίας στο μοναδικό και ιδιαίτερα ευαίσθητο οικοσύστημα της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου και των εκβολών του Αχελώου. Στην συνέχεια, παράλληλα με τις διοικητικές θέσεις υψηλής ευθύνης που κατείχε, δραστηριοποιήθηκε ερευνητικά με την αξιοποίηση των βιομηχανικών παραπροϊόντων, γραμμή που ακολουθείται ως και σήμερα από το εργαστήριο.

Είχε έντονο δημόσιο, πολιτικό, δημοκρατικό λόγο με χαρακτηριστική την πρωτοβουλία του να συντάξει επιστολή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Der Spiegel» το 2010, με την οποία  σαράντα Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίων και απόφοιτοι Γερμανικών Πανεπιστημίων, κάνουν έκκληση στους ακαδημαϊκούς, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη της Γερμανίας να σταθούν αλληλέγγυοι στην Ελλάδα. Επιστολή που είναι σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ.

Στα πλαίσια της πολύπλευρης καριέρας του, είχε έναν ιδιαίτερα σημαντικό αριθμό διδακτόρων, μαθητών και συνεργατών. Ευτύχησε να δει την πλειονότητα τους να κατέχουν ακαδημαϊκές θέσεις και θέσεις ευθύνης στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή βιομηχανία και διοίκηση.
 
Έτσι, όλοι εμείς που καρπωθήκαμε από την εμπειρία του και γευτήκαμε από τη γνώση του, περήφανοι και τυχεροί που οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν με τον δικό του, είμαστε εδώ σήμερα, μαζί με την αγαπημένη του οικογένεια, τη γυναίκα του, τα παιδία του, τον Κώστα που έχει το όνομα του πατέρα του, που ήταν υπασπιστής του μαύρου καβαλάρη Νικολάου Πλαστήρα, την Ιζαμπέλ την Σύλβι και την Δήμητρα, τα εγγόνια του και με τους άλλους αγαπημένους του συγγενείς για να του απευθύνομε το ύστατο χαίρε. Διαβεβαιώνουμε ότι θα τον κρατάμε για πάντα ζωντανό μέσα μας.

Αγαπημένε μας Δάσκαλε, η μνήμη σου θα είναι αιώνια!
 
Αθήνα, Κοιμητήριο Ζωγράφου, 18-5-2015
 
Αγγελόπουλος Ν. Γεώργιος
Καθηγητής Τμήματος Χημικών Μηχανικών
Αναπληρωτής Πρυτάνεως Πανεπιστημίου Πατρών, Υποδομών και Αειφορείας